امروز هم گذشت... مثل دیروز و پریروز و پس پریروز و –تا دیروزی که با هم بودیم ولی نه مال هم... می دونم که فردا هم میگذره... همین طور پس فردا و –تا فردای دیگه که ما باز هم مال هم نخواهیم بود...

همیشه دوست داشتم با هم باشیم؛ هنوز هم دوست دارم. ولی با گذشت زمان آدمها عوض می شن. حتی کم کم علاقه شون رو کمرنگتر از گذشته نسبت به هم حس میکنن. همین ویروس سراغ منم اومده... اسمش و چی میذاری؟! روزمرگی... باشه... من دچار روزمرگی شدم. نیاز به یه تکون اساسی تو زندگی ام دارم، یه زلزله... 7 - 8 ریشتری... ولی با همه این حرفها از یه چیزی مطمئنم، حتی اون زلزله هم نمی تونه خیالت رو ازم بگیره؛ من نمی دونم؛ من نمی تونم؛ من می خوام ولی نمیشه؛ از همه کمک می خوام ولی نمی تونن؛ دست خودم نیست.... برای فراموش کردنت خیلی کارها کردم؛ حتی یه مدت ازت متنفر شدم... کمه؟! آره مثل اینکه واقعا کمه......!!!

پاییز گذشته رو با یادت تموم کردم؛ اون پاییز برام یه بهار بود... چون تو تو دلم جوونه زدی.اون روز و یادته؟! بعد از امتحان.. من و دوستام تو حیاط.. تو....... وااای خدا

زمستون رو با هم شروع کردیم؛ اون روزایی که می دیدمت؛ اون روزا به نظرم یه جور دیگه میومدی؛ تازه و پاک و دوست داشتنی... کم کم پای همه به قصه ما باز شد، نمی دونم چرا... بقیه خیلی حرفها درموردت به من زدن... همونطوری که درمورد من هم حتما خیلی چیزا بهت گفتن... آره؛ اعتراف می کنم، اون روزی که شنیدم دلت پیش یکی دیگه است خیلی ناراحت شدم، ازت بدم اومد، بدم اومد چون وقتی اومدی سراغ من که دلی همراهت نبود! پس من باید دلمو به چی خوش می کردم؟! همه رو دیدم، همه رو شنیدم، اما بازم... بازم اومدم سراغت... خاک محتاج زمستونه، محتاج یه رخوته تا بتونه پذیرای بهار بشه... تو هم با من همین رفتار و کردی، به این امید بودم که با اومدن بهار من و تو هم تازه می شیم، من و تو هم جوونه میزنیم، ولی...

بهار اومد... اما بهار من خیلی وقت بود که خزون شده بود... من خشکیده بودم، از خشکی و بیرحمی تو خشکیده بودم... محتاج یه قطره آب بودم، یه قطره محبت، اما.... همه همین یه قطره رو از من دریغ کردن... گلایه ایی از اونا ندارم، اما تو چی؟!.... ولی بازم با خیالت خوش بودم... بهار در خزان کامل از من گذشت و رفت...

تابستون رسید... دیگه امیدی نداشتم... به چی باید دلم رو خوش میکردم؟! کسی جوابی داره؟ تو که نداری... تو هیچ وقت هیچ جوابی بهم ندادی... تابستون وقت به بار نشسته میوه هاست... ولی میوه دل من رو آفت زده بود...خودم خشکیده بودم... چون کسی نبود ازم نگه داری کنه... چون برای کسی ارزشی نداشت... الان همتون میگید:نه! تو ارزش خیلی زیادی داری! از این جمله حالم به هم میخوره... از بس همه برای طفره رفتن از شنیدن درد دل هام این جمله رو زیر گوشم خوندن، خودم هم قاطی کردم... برام مهم نیست چقدر ارزش دارم... ولی میدونم ارزشم اونقدری بود که اینجوری باهام رفتار نشه... منظورم رفتار خود توئه... تویی که برام از همه مهمتری... تویی که هنوز هم نتونستم فراموشت کنم....

دوباره پاییز اومده... این فصل رو خیلی دوست دارم... نه!اشتباه نکن... نه به این خاطر که تو رو یادم میاره... دلیل اصلی اش خودمم.... این که به هرجا که نگاه میکنم خودم رو می بینم خیلی برام لذت بخشه...شدم یه جزیی از فصل پاییز؛نه!درستش اینه:شدم خود پاییز.... ولی تو... تو رو هنوز هم می بینم، کمتر از دیروز ولی بیشتر از فردا...

تو نخواستی بیشتر باهم باشیم... تکرار رو دوست دارم... تکرار را با وجود تو دوست دارم، دیروزم را با تکرار یادت زنده نگه می دارم، امروزم رو با وجودت و فرداها رو با خیال وجودت...