احتیاج به یه عکس العمل غیر قابل پیش بینی دارم.مثل یه کوه آتشفشان شدم پر از انرژی برای تخلیه شدن و آوار شدن... دوست دارم برم تو بیابونی، دشتی، قبرستونی، جایی که کسی نباشه... فقط داد بزنم... داد بزنم و داد بزنم... اونقدری که نفسم بند بیاد و صدام در نیاد.... اونقدر داد بزنم تا حداقل یه ذره از این فشاری که روی دوشم حس میکنم برداشته بشه.....

خیلی وقته میخوام یه تغییری تو زندگیم ایجاد کنم... خیلی سعی میکنم... ولی نمیشه! همیشه با کوچکترین تغییری اطرافیانم شاکی میشن... مامانم میگه:چرا این شکلی شدی؟! بابام میگه: چرا صبح ها نمی مونی با هم بریم؟! دوستام میگن: چرا مثل قبل نمی خندی؟! اون یکیا میگن: چرا دپرس شدی؟! بقیشون میگن: چرا بهمون زنگ نمی زنی؟! خیلیایه دیگه میگن:..............

خوب، مجبورم جواب همشون رو بدم... مجبورم همشون رو از خودم راضی نگه دارم... مجبورم لبخند بزنم تا نخوان به زور بهم بقبولونن که دپرس شدم، تا نخوان مشکل نداشتۀ من رو به زور حل کنن... مجبورم 1001 کار برای رضایت این و اون انجام بدم... ولی اینجوری خودم اصلا راضی نیستم....

شاید منم بعضی وقتا دوست داشته باشم خودم باشم و خودم... ولی بقیه نمیذارن... خوب، آخه هرکس یه جوره... من دوست دارم بعضی وقتا تنها برم و بیام... دوست ندارم دیگه الکی حتی به ترک دیوار هم بخندم... دیگه دوست ندارم عمرم رو پای تلفن و چرت و پرت گفتن تلف کنم... دوست ندارم دیگه 2 3 ساعت تو حیاط دانشگاه بشینم و همراه این و اون بقیه رو بذاریم سر کار... دیگه دوست ندارم بریم تو پارکینگ دانشگاه آمار پسرای مایه دار رو  در بیاریم... دیگه حالم از این مسخره بازیا به هم می خوره... دیگه خسته شدم از اینکه وقتی این یکی جواب اون یکی رو نمیده، من باید باز بشم عنصر واسطه.... دیگه از جوش دادن ۱۰۰باره رابطه رفیقام خیلی خیلی خسته شدم... عزیز من؛ دیگه حتی از فکر کردن به تو هم خسته شدم... از این قایم باشک مسخره ایی که نمیخوای تمومش کنی بدم اومده...

الان فقط دوست دارم مثل یه کرم ابریشم دور خودم پیله ببندم و به فردایی که "شاید" بهتر از امروز باشه فکر کنم...

ولی میدونم که نمیشه... ولی میدونم که نمیذارن... به خدا منم آدمم!!!